Voor Australië was het best even zoeken wat voor nationaal gerecht ik zou kunnen maken, en dat ondanks dat ik er een half jaar heb gewoond. Alles wat in Australië gegeten wordt is ofwel van Europese herkomst (met name Brits natuurlijk) of van Aziatische oorsprong. En om nou een paprika te gaan eten en die capsicum te noemen in plaats van bell pepper is ook weer zo'n ding.
Tot ik erachter kwam dat er op hun nationale feestdag Anzac day altijd Anzac biscuits geserveerd worden. Nu zul je je afvragen, wtf is Anzac? Dat vroeg ik me ook af toen ik het in Australië op praktisch elk straatnaambordje en standbeeld zag staan. Wel nu, het staat voor Australian and New Zealand Army Corps, wat is gevormd in 1914 en werd uitgezonden om te vechten in de Eerste Wereldoorlog, en later in de Tweede wereldoorlog ook nog eens mocht komen opdraven. Elk jaar wordt hun inzet herdacht op 25 april, en daarbij eet men de biscuits die de soldaten mee kregen voor hun marsen. Anzac biscuits dus.
Deze biscuits zijn zó simpel, dat ik dacht dat het niet te eten zou worden. Ik twijfelde zelfs even om er smaakmakers aan toe te voegen, zoals kaneel, of om er een soortement oreo van te maken met chocoladepasta er tussen in. Toen de biscuits de oven uit kwamen was ik zeer aangenaam verrast... ze zijn enorm lekker! Het zijn de meeste broze koekjes die ik ooit heb gebakken en ik zou dit zo aan anderen serveren. Wat ik ook deed. En die waren ook laaiend enthousiast.
Het recept is als volgt:
- 100g havermout
- 85g kokosrasp
- 100g bloem
- 100g suiker
- 1/2 tl baking soda
- 100g gesmolten margarine
- 2 el water
Verwarm de oven voor op 175 graden en bekleed een bakplaat met bakpapier.
Meng alle droge ingrediënten door elkaar. Roer het water door de margarine en voeg dit toe aan de rest. Kneed tot een stevig deeg en vorm er 12 biscuits van. Leg ze goed uit elkaar op de bakplaat, want ze krijgen een flinke groeispurt in de oven.
Bak de biscuits in 18-20 minuten bruin en probeer ze even af te laten koelen zodat je je vingers niet brandt.
