Honduras: Pupusas

Arguably is dit recept net zo Salvadoriaas als Hondurees. Maar friet is dan ook zowel Nederlands als Belgisch (al kun je discussie voeren over de exacte naam). Hoe dan ook, de internet zegt dat het Hondurees is, dus daar ging ik!

Het recept zag er best simpel uit, maar dat viel vies tegen. Doordat maïsmeel geen gluten heeft plakt het voor geen meter, waardoor ik eindigde met een soort van deconstructed pupusas. Ze waren best lekker - maar ik had moeite om het maïsdeeg van binnen goed gaar te krijgen.

In other words: doe mij maar quesedillas, een stuk minder gedoe. Maar het experiment was leuk! Knutseleten 😍

 

 

(foto van Fat Free Vegan 🙂) 

En met Honduras heb ik nu ook m'n eerste vlaggenbingo! Hallo scorona punt 😀

 

 

Zuid-Afrika: Sinaasappel rooibos stoofperen

De eerste recepten die ik tegenkwam toen ik naar Zuid-Afrikaanse recepten zocht, waren ook hier: gerechten met pinda. Die wil ik toch graag nog even bewaren voor alle andere Afrikaanse landen met pindagerechten. Ook boboti kom je vaak tegen. Het criterium van mijn world trip is echter dat ik nieuwe gerechten ga maken, dus dat viel af.

Ik stuitte op dit recept voor stoofpeertjes en was meteen verkocht. Ik heb wel één keer eerder stoofpeertjes gemaakt, maar dat was op traditionele wijze, en hier was ik erg benieuwd naar!

Ze bleken erg lekker te zijn - al moet ik zeggen dat ik traditionele stoofperen toch lekkerder vind. Ach, het was een leuk experiment! En de stoofpeertjes blijken wel heel lekker in de yoghurt 👌

 

 De bereidingswijze was als volgt:

• 1,5 liter (sinaasappel) rooibos thee van 4 zakjes
• 3/4 cup suiker of Sukrin of whatever
  
• 1 kg geschilde peren
• 2 el maïzena

Breng de thee aan de kook met de suiker en roer tot deze opgelost is. Voeg de peren toe en kook ongeveer 30 minuten zachtjes. Haal de peren uit de pan, los de maìzena op in 2 el water en roer door de thee. Laat nog 10 minuten pruttelen om in te dikken.

Ghana: Red Red

Ik moet toegeven dat ik bijzonder weinig weet van de verschillende Afrikaanse keukens, los van hun voorliefde voor pinda's en pindakaas die ik uiteraard 200% deel. Ik wou echter niet 10 varianten van een pinda stoofpot maken, dus het werd zoeken naar andere traditionele gerechten.

Ik had eenvoudigweg mijn Ghanese apotheker kunnen vragen of hij tips had; ik kom er toch bijna wekelijks. Maar de laatste keer dat ik iemand om zoiets vroeg - mijn Libanese fietsenmaker - moest ik vervolgens 10 uitnodigingen om te komen eten afslaan en uit ongemak op zoek naar een andere fietsenmaker, dus ik heb het nu maar bij het internet gehouden. 

Anyway, de nationale trots van Ghana is Red Red, een stoofpot die haar naam dankt aan rode palmolie en de rode kleur van gebakken bakbanaan (plantains). Nou heb ik nog nooit bakbanaan gebakken, alleen meegestoofd, en die dingen zijn hartstikke geel, dus ik was erg benieuwd of dit echt rood zou worden.

Het antwoord? 👇👇

Litouwen: Kugelis

De Litouwse keuken is geen makkelijke keuken voor vegans die geen aardappel lusten. Toch moest ik zorgen voor een echt uniek Litouws gerecht, zodat ik de bietensoep nog voor Rusland kan bewaren en de andere Baltische staten ook nog even met rust laat. De Litouwse gerechten die overblijven zijn echter of overladen in room, of gebaseerd op aardappel. Ik moest toch even uit m'n comfortzone stappen dus.

Het werd kugelis, een typisch Litouwse aardappelschotel. Zoals de naam doet vermoeden is dit een zusje van kugel, het Joodse aardappelgerecht. Dat heb ik laaang geleden wel ééns gemaakt, en daarna nooit meer... het was toch niet zo aan mij besteed.

Maar goed, ik zou Litouws koken, dus kugelis it is. Ik volgde dit recept en heb de aardappel een beetje verbloemd door er gebakken champignons doorheen te doen, en serveerde het geheel met haver sour cream en tvp bacon bits. Helemaal goed gekeurd! En zelfs voor herhaling vatbaar, voor een potluck bijvoorbeeld.

 

PS: Litouwen kan natuurlijk niet passeren zonder even terug te denken aan dit prachtige lied:

Bangladesh: Seven Colour Tea

Ik had geen idee waar ik aan kon denken bij de Bangladeshi keuken, maar na enig onderzoek ontdekte ik hun traditionele seven colour tea. Het zag er ingewikkeld uit, maar hee, ik heb ook wel eens regenboogcocktails gemaakt, dus dit leek een leuke challenge.

Het bleek echter tamelijk ingewikkeld en het werd eerder een two coloured tea, oftewel gewoon thee met melk. Ik heb twee recepten geprobeerd, en had tweemaal hetzelfde resultaat. Het kan natuurlijk komen dat het niet zo goed lukt met gecondenseerde kokosmelk als met koemelk, maar dat is dan jammer maar helaas. I tried!

Poging 1:

Poging 2 (met een stuk sterkere thee):

Hier het recept dat ik gevolgd heb. Het had er volgens de auteur zo uit moeten zien:

Kosovo: Leqenik (spinazie-maïsbrood)

Het zou niet zo snel in me opgekomen zijn om een gerecht uit Kosovo te maken, ware het niet dat ik een scorona punt in onze voortdurende huischallenge verdien als ik een kolom vlaggen op rij heb gekookt. Ik had uit één kolom al Ethiopië en Italië, en zodoende volgen de komende tijd Ghana, Kosovo, Litouwen en Honduras. (Zie hier de wereldkaart, dan snap je wat ik bedoel)

Dat is natuurlijk sowieso wel het leuke van deze challenge, totaal nieuwe gerechten uitproberen!

Het was wel goed zoeken naar een geschikt recept voor Kosovo. Ten eerste was ik urenlang aan het zoeken wat het bijvoeglijk naamwoord van Kosovo is, wat Kosovaars blijkt te zijn. (Het is een erg leerzame exercitie, deze world trip.) Vervolgens moest ik in de krochten van het internet zoeken naar een recept dat: 1) typisch Kosovaars is, en niet een algemeen Balkan-gerecht; en 2) in het Engels op het internet staat; en 3) te veganizen was.

De keuze was niet ruim, maar uiteindelijk vond ik dit recept voor Leqenik. Dat is een maïsbrood met spinazie en een boel dierlijke producten erdoor. Nou moet ik zeggen dat Albanië dit gerecht ook claimt, net zoals ze Kosovo ook nog altijd claimen. Maar dat conflict laat ik verder aan hen. Wat die dierlijke zooi betreft, die heb ik vervangen door zijden tofu en soja yoghurt. Super simpel!

Over het resultaat was ik, eerlijk gezegd, niet bijzonder te spreken. Ik hou gewoon meer van pittige, kruidige gerechten. Ach ja, volgend land beter!

Voor een kleine ovenschaal of broodvorm:

• 1/2 cup fijn maïsmeel (niet die voor polenta)
• 1/2 cup bloem
• 2 tl bakpoeder
• 1 teen knoflook
• 1 pakje (340g) zijden tofu
• 1/2 cup soja yoghurt, ongezoet
• 1/4 cup water
• 125g diepvriesspinazie, ontdooid
  

Mik alle ingrediënten in een ovenschotel of broodvorm en bak op 180 graden in 30 minuten gaar.

Jamaicaanse seitan pasteitjes

Het zou niet snel in me op komen om iets Jamaicaans te maken, tot ik een foto van deze prachtig gouden pasteitjes zag in mijn huidige lievelingskookboek Vegan Eats World van Terry Hope Romero. Pasteitjes met zelfgemaakt deeg zijn echter altijd best een klus (met bladerdeeg heb je ze zo op tafel staan), dus was het er nooit van gekomen om ze te maken. Enter cooking challenge!

Maar wow, wat is dit deeg makkelijk! Ik denk dat ik nog nooit zulk makkelijk pasteitjes/taartdeeg heb gehad. Er ging dan ook flink wat margarine in. Maar door alles in de keukenmachine te mikken hoefde ik daarna alleen nog even te kneden en het deeg 2 uur te laten rusten in de koelkast. 

De vulling stond ook zo op tafel, omdat ik de seitan nog had liggen in de vriezer. Na het ondooien kon deze zo in de keukenmachine en de pan in met wat ui, kruiden en een pakje bloemkoolrijst. Die bloemkool diende ter vervanging van de aardappel die oorspronkelijk in het recept zat, en dat was een goede keuze - niet alleen groente-wise, maar ook omdat de pasteitjes nu al aan de droge kant waren.

Ik vormde de pasteitjes samen met een vriend en we waren een goed geolied team - hij rolde de deeglapjes uit en ik vulde ze en werkte ze af. We deden een halve batch in de oven zodat we konden eten terwijl de tweede batch in de oven stond.

Naast de pasteitjes serveerde ik trouwens Jamaïcaanse pompoensoep. Geen foto van helaas, maar het was een mega simpel recept: ui, knoflook, pepertjes, gember, een flespompoen, bouillon, kokosmelk en wat kerrie. 

Na Jamaica ben ik weer helemaal fan van kerrie 😍

PS: Het recept vind je trouwens online - yay! Je kunt de seitan overigens prima vervangen door een pakje vega gehakt, wel zo makkelijk.

 

Vietnam: Banh Mi met scrambled tofu

Banh Mi is hét perfecte gerecht, als je het mij vraagt. Je legt een afbakbroodje in de oven, belegt die zo je wilt - als er maar pittige mayo, zoetzuur en verse koriander bijdoet, et voilà: je serveert in een handomdraai een broodje waarvan iedereen gaat watertanden.

Door de scrambled tofu is dit het perfecte brunch recept, zeker als je op een regenachtige zondag lekker in je pyjama wilt rondhangen. Het recept komt uit Vegan Eats World van Terry Hope Romero, maar eigenlijk kun je het zo zelf maken. Doe wat limoensap en kerriepoeder door je tofu en je zit qua smaak precies goed. Voor je zoetzuur neem je een pot atjar waar je steranijs in laat trekken (liefst al een dag van te voren).

De prachtige foto hieronder komt uit het boek. Het recept voor deze Banh Mi vind je op de Post Punk Kitchen van Terry's BFF Isa Moskowitz. Zij heeft zelf trouwens ook een heerlijk Banh Mi recept in haar Superfun times vegan holidays kookboek - eigenlijk praktisch hetzelfde als dit recept, maar dan met gegrilde aubergine, courgette in portobollo - bestreken met 5 spice olie. Ook zalig!

Verenigd Koninkrijk: Wellington

Wellington is hét Britse kerstgerecht bij uitstek, dat mijn huisgenoot besloot om op een vrijdagavond te maken. Het werd een laaange vrijdagavond, maar het was het wel waard!

 

Onze Wellington had een vulling van wortels en ui, met een laagje pompoen-appel-rozemarijn pesto erin. Geserveerd met een peterselie-roomsaus was het echt genieten, we zouden dit beide zeker met kerst op tafel zetten.

 

Het recept komt uit het kookboek Dosia Bakt Vegan van Dosia Brewer, maar je vindt het ook onderaan op deze pagina.

Libanon: Moussaka stoofpot

Voor Libanon twijfelde ik over spannende kibbeh gerechten of iets nieuws. Kibbeh heb ik namelijk al 2 keer eerder gemaakt (al maak ik het volgens mijn Libanese fietsenmaker niet traditioneel genoeg). Voor deze challenge probeer ik zoveel mogelijk nieuwe gerechten te maken, dus kibbeh was out. Toen kwam ik een recept tegen voor moussaka stoofpot, in Vegan Eats World van Terry Hope Romero (hoe kan het ook anders), en ik was meteen om.

Ik ben namelijk dol op moussaka, maar het kost altijd wel even wat tijd om te maken. De oplossing kwam in de vorm van deze moussaka stoofpot. Eigenlijk doe je gewoon alle ingrediënten in de pan, laat het een tijdje sudderen, et voilà.

Je roostert 2 aubergines in kleine blokjes een half uur in de oven. Dan rooster je wat komijn- en korianderzaadjes in een droge pan (al zou ik die laatst denk ik weglaten de volgende keer, ze deden me te veel aan enchiladas denken), bak je wat ui en knoflook mee, en maak er met de aubergine, 2 blikken tomatenblokjes en een lading versgekookte kikkererwten een heuze stoofpot van. Uiteraard gaat er nog een snuf kaneel doorheen, en vast wat andere ingrediënten die ik hier ben vergeten.

Ik serveerde de stoofpot met repen pitabrood. En helaas... geen foto gemaakt. Er komt vast wel een herhaling.

Overigens gaf het wegkrabben van Libanon op de wereldkaart weinig voldoening, want het is zo'n piepklein landje dat je niet eens verschil ziet. Op naar Syrië.

Walk like an Egyptian linzensoep

 Als ik het woord "linzensoep" hoor, sla ik eigenlijk liever de bladzijde om. Zo komt het dat ik het boek Vegan Eats World al bijna 10 jaar heb liggen, en deze simpele soep nog nooit had gemaakt. Daar had ik meteen spijt van toen ik hem proefde!

De soep is super simpel te maken met low budget ingrediënten, maar enorm smaakvol door de komijn en venkelzaad. Als je de linzen al gekookt hebt, staat de soep binnen een half uurtje op tafel. Yum!

Ik heb er helaas geen foto van gemaakt, maar wel goed nieuws: het recept vind je hier.