Hoewel ik bij de naam torta aan taart denk, blijkt dit in Mexico een sandwich te zijn. En wat voor één! Uit Viva Vegan haalde ik het recept. Het is vrij simpel: chipotle mayo, ingelegde ui, avocado, tomaat, sla, jalapeno, zwarte bonen, en in tomaat gemarineerde aubergine die vervolgens gegrilld is in de oven. Het ruikt daardoor een beetje naar pesto in huis, super yummy!
Het kookboek Viva Vegan heb ik denk ik al zo'n tien jaar liggen, maar ik moet toegeven dat ik er nog niente uit gekookt had. Schandalig hè? Mijn current world trip leidt me naar Latijns Amerika, waardoor ik een avondje dit boek bestudeerd heb.
Je moet even door ingrediënten als exotische pepers, hominy en pigeon peas heen kijken (en die helaas ook regelmatig weg laten, want ik zou niet weten waar je dat soort producten kunt vinden in Grunn). Maar daaronder ligt een glorieus boek, met veel creatieve seitan recepten (hoe wil je ook anders met de vleesculturen daar!), en daar was ik wel even aan toe, om te experimenteren met seitan.
Het eerste recept dat ik maakte was de Cubano Vegano. De cubano is een signature sandwich in, well, Cuba, en bevat veel vet en vlees. Literally: naar ik begrijp is het een panini besmeerd met een dikke laag boter, belegd met ham en kaas en gegrild vlees. Geen groente whatsoever. En dat probeert Terry in haar recept na te bootsen.
Ik heb hier wel een beetje gefreestyled, want anders werd het me too much. In plaats van een panini sneed een pistolet doormidden, besmeerde de helften met mayo, belegde ze met grillworst en schijfjes tomaat, sla, kaas en plakken gegrilde seitan. Die seitan was licht bewerkelijk (eerst de seitan maken in een stoommandje, dan in de oven marineren) maar zoals altijd mega lekker. En de helft van het seitan recept ging de vriezer in, lekker voor laterrr.
De foto is weird omdat ik niet zeker wist hoe goed de vegan kaas (AH huismerk) zou smelten, dus ik heb bij 1 broodje de kaas bovenop gedaan en bij het andere broodjes onder de seitan, en dat zo onder de grillstand van de oven geschoven. Beide was prima, dus voor de looks zou ik de kaas lekker bovenop doen.
Op naar het volgende Zuid-Amerikaanse land!
Voor Frankrijk kon ik moeilijk kiezen wat ik zou maken, en uiteindelijk heb dat kiezen dan ook maar laten zitten. Tot ik ineens, randomly, op een dag dit recept voor bouillabaisse zag en dacht: dat ga ik maken! Pas toen ik het maakte realiseerde ik me dat dit typisch Frans is.
Het werd een heerlijk stoofpotje met venkel, geroosterde courgette, aardappel, rode linzen en kikkererwten, tomaat, en dit alles gestoofd in zeewierbouillon. Het recept komt uit the Superfun Times Vegan Holiday Cookbook van Isa Moskowitz, en heb ik niet online kunnen vinden.
Voor India maakte ik samosa's. Ik heb wel eerder samosataart gemaakt, maar nooit kleine samosa's. Voor het recept heb ik een beetje gefreestyled, de basis was uiteraard aardappel en ik voegde erwtjes, wortel en pinda door, los van de massala kruiden. Hierbij serveerde ik zelfgemaakte perzik-chutney. Yum!
Toevallig hadden zowel mijn Turkse collega als ik nog nooit mucver gemaakt, en bleken we dit beide op dezelfde dag voor het eerst geprobeerd te hebben. Het is een simpel maar erg lekker recept: een soort courgette pannenkoekjes (meer pancakes/fritters) geserveerd met een frisse witte saus. Het recept had ik - uiteraard - weer uit Vegan Eats World, maar ook deze staat weer online:
http://veganlatina.com/vew-turkish-zucchini-pancakes-mucver/
Yassa is een van origine Senegalees gerecht, al wordt het inmiddels ook in omringende landen gegeten. De basis is een groot stuk dier vlees of vis. In Vegan Eats World stond een recept voor Tofu Yassa, gebakken in een citroen-mosterdsaus. Er zijn weinig dingen die ik lekkerder vind dan citroen, maar ik vond dit gerecht erg spannend en had het een week na het halen van de ingrediënten nog steeds niet gemaakt.
Uiteindelijk heb ik me eraan gewaagd en wat was ik blij! Dit is een superlekker en super simpel tofu gerecht, daarvan kan je er nooit genoeg hebben.
Het recept staat ook hier: http://veganlatina.com/lemon-mustard-yassa-tofu/ en ik heb er sperziebonen en wortel aan toegevoegd (voor het roosteren) voor kleur en vitamientjes.
Nepal staat bekend om momo's, hun type dumplings. Met een vriendin maakte ik het recept uit Vegan Eats World, want dumplings kosten natuurlijk altijd wat tijd. Het scheelt dat de wrapper een gyoze wrapper was. Gevuld met een zijden tofu/groenten roerbak en geserveerd met een pittig sesamsausje en coleslaw. Yum!
Recept vind je ook hier: http://veganlatina.com/momo-dumplings-with-spicy-sesame-sauce-cabbage-slaw/
Voor een verjaardag maakte ik mawa cake: een kardemom cake. Bovenop het recept maakte ik nog een rozenwater frosting en ik besprinkelde het geheel met granaatappelpitjes. Lovende reacties!
Het recept: https://holycowvegan.net/vegan-mawa-cake/
Na een lange pauze heb ik de world trip weer opgepakt. Op dit moment is het superlekker weer en wil ik eigenlijk alleen maar salade, sushi en summer rolls eten (en dat staat overigens los van de letter s).
Dit gerecht is een simpele Griekse salade. Ik heb 1,5 kg aardappels geroosterd met een citroen-olijfolie marinde met oregano, zout en peper. Vervolgens voegde ik toe: kalamata olijven, paprika en geroosterde paprika, cherry tomaatjes en Violife feta. Nog wat extra citroensap en extra vierge olijfolie erover et voilà! Of hoe je dat ook mag zeggen in het Grieks.
Spanje was ook geen culinair hoogstandje: op dezelfde avond als de White Russians maakte ik Sangria. Nou heb ik dat oprecht nog nooit gedaan, en ik vind het oprecht heel lekker, maar mijn half Spaanse collega noemt me een cultuurbarbaar dat ik hiermee Spanje heb weggekrast van de wereldkaart. Tja.
Ik heb de verhoudingen van Gall en Gall aangehouden: https://www.gall.nl/ontdek/wijn/sangria-spaanse-wijn-cocktail/
Ik geef toe dat het een beetje flauw is om een wodka cocktail te maken en daarmee heel Rusland weg te krassen, maar in my defense: voor zo ver ik heb kunnen vinden worden veel gerechten die ik Rusland gegeten worden, ook in omringende landen gegeten (zoals de Baltische Staten en Ukraïne).
Dus voor Rusland dronk ik White Russians op m'n afscheidsfeestje in m'n oude huis (ja, dit was way back op 26 april) en we waren de rest van de avond bezig met Rusland wegkrassen.
Het recept was ongeveer zo:
* 2 shotjes wodka
* 2 shotjes kahlua
* 75 mL havermelk
ijs en rietje!
Voor Australië was het best even zoeken wat voor nationaal gerecht ik zou kunnen maken, en dat ondanks dat ik er een half jaar heb gewoond. Alles wat in Australië gegeten wordt is ofwel van Europese herkomst (met name Brits natuurlijk) of van Aziatische oorsprong. En om nou een paprika te gaan eten en die capsicum te noemen in plaats van bell pepper is ook weer zo'n ding.
Tot ik erachter kwam dat er op hun nationale feestdag Anzac day altijd Anzac biscuits geserveerd worden. Nu zul je je afvragen, wtf is Anzac? Dat vroeg ik me ook af toen ik het in Australië op praktisch elk straatnaambordje en standbeeld zag staan. Wel nu, het staat voor Australian and New Zealand Army Corps, wat is gevormd in 1914 en werd uitgezonden om te vechten in de Eerste Wereldoorlog, en later in de Tweede wereldoorlog ook nog eens mocht komen opdraven. Elk jaar wordt hun inzet herdacht op 25 april, en daarbij eet men de biscuits die de soldaten mee kregen voor hun marsen. Anzac biscuits dus.
Deze biscuits zijn zó simpel, dat ik dacht dat het niet te eten zou worden. Ik twijfelde zelfs even om er smaakmakers aan toe te voegen, zoals kaneel, of om er een soortement oreo van te maken met chocoladepasta er tussen in. Toen de biscuits de oven uit kwamen was ik zeer aangenaam verrast... ze zijn enorm lekker! Het zijn de meeste broze koekjes die ik ooit heb gebakken en ik zou dit zo aan anderen serveren. Wat ik ook deed. En die waren ook laaiend enthousiast.
Het recept is als volgt:
Verwarm de oven voor op 175 graden en bekleed een bakplaat met bakpapier.
Meng alle droge ingrediënten door elkaar. Roer het water door de margarine en voeg dit toe aan de rest. Kneed tot een stevig deeg en vorm er 12 biscuits van. Leg ze goed uit elkaar op de bakplaat, want ze krijgen een flinke groeispurt in de oven.
Bak de biscuits in 18-20 minuten bruin en probeer ze even af te laten koelen zodat je je vingers niet brandt.
Feijoada is hét Braziliaanse nationale gerecht. Ik heb geen idee hoe je het precies moet uitspreken, maar feijao blijkt Portugees voor boon. En bonen zaten erin!
Normaal gaan er ook bakken vlees in, maar in dit recept was dat rooktofu en vegan worst. Met liquid smoke en gerookt paprikapoeder erbij was dit ongetwijfeld het meest smoky gerecht wat ik ooit heb gemaakt.
Farofa ernaast maken was een grote uitdaging die volgens mijn collega deels is gelukt. Hoe dan ook was alles super lekker, en zo is er weer een wereldse stoofpot met rijst voorbij - terwijl deze echt heel anders smaakte dan de vorige. Yum!
Het recept kwam hier vandaan.
Toen mijn huisgenoot me vroeg wat ik die avond ging doen, had ik daar geen antwoord op. Of nouja, het antwoord was: helemaal niks. Uiteindelijk was het resultaat van die vraag deze taart, want het was geen avond om stil te zitten.
Het precieze recept heb ik niet bijgehouden, maar het ging als volgt:
In mijn hoofd zag het er net iets mooier uit dan op de foto, maar hee, het is een Schwarzwalder Kirsch! Hallelujah.
Naarmate de world trip vordert word ik wat minder kieskeurig in het uitzoeken van gerechten. Het speelt ook zeker mee dat ik vrij veel sport de laatste dagen, en gewoon non stop trek had. Ik zocht dus iets makkelijks voor een land in de regio Rusland (Rusland bewaren we voor de White Russians op mijn afscheidsfeestje) en kwam uit op deze Georgiaanse soep. Eerlijk gezegd had ik van te voren niet eens gedubbelcheckt of dit echt Georgiaans is, maar pot hoc bevestigt Wikipedia deze aanname. Check.
Ik moet zeggen dat het klein snijden van een halve kilo tomaten eigenlijk al volledig afdoet aan de eenvoud van het recept, dus voor een volgende keer zou ik gewoon een blik tomatenblokjes nemen denk ik. De verse dille, peterselie en koriander maakten het wel erg lekker - en om gehakte walnoot in een soep te doen, daar zou ik nou zelf nooit op zijn gekomen.
Excusez pour la photo terrible, zoals ik al zei, TREK! En ik moest ook hoognodig Homeland verder kijken.
Het recept komt van hier.
In hoeverre dit gerecht daadwerkelijk Madagaskarees is, geen idee. Ik vond het op deze website, waar de auteur aangaf dat Tefal het leverde als zodoende. Het is een stoofpotje met 2 soorten bonen (zwarte en kidneybonen), zoete aardappel, en verse tomaat. En kruiden natuurlijk. Lekker simpel recept, voor herhaling vatbaar na een lange werkdag 🙃
Timman Bagilla is de pilaf van Iraq: een rijstgerecht dat wordt gekenmerkt door dille en tuinbonen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het bleek erg lekker te zijn :-)
Het recept kwam van hier. We gaven het wel een snufje kurkuma omdat het er nogal grauw uit zag (of, in de woorden van mijn huisgenoot: het is net kots). Daarnaast voegden we er wat meer citroen aan toe en serveerden het met een salade van tomaat en platte peterselie. Eén van m'n laatste maaltijden met m'n Gorecht huisgenoten. Sad.
Arguably is dit recept net zo Salvadoriaas als Hondurees. Maar friet is dan ook zowel Nederlands als Belgisch (al kun je discussie voeren over de exacte naam). Hoe dan ook, de internet zegt dat het Hondurees is, dus daar ging ik!
Het recept zag er best simpel uit, maar dat viel vies tegen. Doordat maïsmeel geen gluten heeft plakt het voor geen meter, waardoor ik eindigde met een soort van deconstructed pupusas. Ze waren best lekker - maar ik had moeite om het maïsdeeg van binnen goed gaar te krijgen.
In other words: doe mij maar quesedillas, een stuk minder gedoe. Maar het experiment was leuk! Knutseleten 😍
De eerste recepten die ik tegenkwam toen ik naar Zuid-Afrikaanse recepten zocht, waren ook hier: gerechten met pinda. Die wil ik toch graag nog even bewaren voor alle andere Afrikaanse landen met pindagerechten. Ook boboti kom je vaak tegen. Het criterium van mijn world trip is echter dat ik nieuwe gerechten ga maken, dus dat viel af.
Ik stuitte op dit recept voor stoofpeertjes en was meteen verkocht. Ik heb wel één keer eerder stoofpeertjes gemaakt, maar dat was op traditionele wijze, en hier was ik erg benieuwd naar!
Ze bleken erg lekker te zijn - al moet ik zeggen dat ik traditionele stoofperen toch lekkerder vind. Ach, het was een leuk experiment! En de stoofpeertjes blijken wel heel lekker in de yoghurt 👌
De bereidingswijze was als volgt:
Ik moet toegeven dat ik bijzonder weinig weet van de verschillende Afrikaanse keukens, los van hun voorliefde voor pinda's en pindakaas die ik uiteraard 200% deel. Ik wou echter niet 10 varianten van een pinda stoofpot maken, dus het werd zoeken naar andere traditionele gerechten.
Ik had eenvoudigweg mijn Ghanese apotheker kunnen vragen of hij tips had; ik kom er toch bijna wekelijks. Maar de laatste keer dat ik iemand om zoiets vroeg - mijn Libanese fietsenmaker - moest ik vervolgens 10 uitnodigingen om te komen eten afslaan en uit ongemak op zoek naar een andere fietsenmaker, dus ik heb het nu maar bij het internet gehouden.
Anyway, de nationale trots van Ghana is Red Red, een stoofpot die haar naam dankt aan rode palmolie en de rode kleur van gebakken bakbanaan (plantains). Nou heb ik nog nooit bakbanaan gebakken, alleen meegestoofd, en die dingen zijn hartstikke geel, dus ik was erg benieuwd of dit echt rood zou worden.
Het antwoord? 👇👇
De Litouwse keuken is geen makkelijke keuken voor vegans die geen aardappel lusten. Toch moest ik zorgen voor een echt uniek Litouws gerecht, zodat ik de bietensoep nog voor Rusland kan bewaren en de andere Baltische staten ook nog even met rust laat. De Litouwse gerechten die overblijven zijn echter of overladen in room, of gebaseerd op aardappel. Ik moest toch even uit m'n comfortzone stappen dus.
Het werd kugelis, een typisch Litouwse aardappelschotel. Zoals de naam doet vermoeden is dit een zusje van kugel, het Joodse aardappelgerecht. Dat heb ik laaang geleden wel ééns gemaakt, en daarna nooit meer... het was toch niet zo aan mij besteed.
Maar goed, ik zou Litouws koken, dus kugelis it is. Ik volgde dit recept en heb de aardappel een beetje verbloemd door er gebakken champignons doorheen te doen, en serveerde het geheel met haver sour cream en tvp bacon bits. Helemaal goed gekeurd! En zelfs voor herhaling vatbaar, voor een potluck bijvoorbeeld.
PS: Litouwen kan natuurlijk niet passeren zonder even terug te denken aan dit prachtige lied:
Ik had geen idee waar ik aan kon denken bij de Bangladeshi keuken, maar na enig onderzoek ontdekte ik hun traditionele seven colour tea. Het zag er ingewikkeld uit, maar hee, ik heb ook wel eens regenboogcocktails gemaakt, dus dit leek een leuke challenge.
Het bleek echter tamelijk ingewikkeld en het werd eerder een two coloured tea, oftewel gewoon thee met melk. Ik heb twee recepten geprobeerd, en had tweemaal hetzelfde resultaat. Het kan natuurlijk komen dat het niet zo goed lukt met gecondenseerde kokosmelk als met koemelk, maar dat is dan jammer maar helaas. I tried!
Poging 1:
Poging 2 (met een stuk sterkere thee):
Hier het recept dat ik gevolgd heb. Het had er volgens de auteur zo uit moeten zien:
Het zou niet zo snel in me opgekomen zijn om een gerecht uit Kosovo te maken, ware het niet dat ik een scorona punt in onze voortdurende huischallenge verdien als ik een kolom vlaggen op rij heb gekookt. Ik had uit één kolom al Ethiopië en Italië, en zodoende volgen de komende tijd Ghana, Kosovo, Litouwen en Honduras. (Zie hier de wereldkaart, dan snap je wat ik bedoel)
Dat is natuurlijk sowieso wel het leuke van deze challenge, totaal nieuwe gerechten uitproberen!
Het was wel goed zoeken naar een geschikt recept voor Kosovo. Ten eerste was ik urenlang aan het zoeken wat het bijvoeglijk naamwoord van Kosovo is, wat Kosovaars blijkt te zijn. (Het is een erg leerzame exercitie, deze world trip.) Vervolgens moest ik in de krochten van het internet zoeken naar een recept dat: 1) typisch Kosovaars is, en niet een algemeen Balkan-gerecht; en 2) in het Engels op het internet staat; en 3) te veganizen was.
De keuze was niet ruim, maar uiteindelijk vond ik dit recept voor Leqenik. Dat is een maïsbrood met spinazie en een boel dierlijke producten erdoor. Nou moet ik zeggen dat Albanië dit gerecht ook claimt, net zoals ze Kosovo ook nog altijd claimen. Maar dat conflict laat ik verder aan hen. Wat die dierlijke zooi betreft, die heb ik vervangen door zijden tofu en soja yoghurt. Super simpel!
Over het resultaat was ik, eerlijk gezegd, niet bijzonder te spreken. Ik hou gewoon meer van pittige, kruidige gerechten. Ach ja, volgend land beter!
Voor een kleine ovenschaal of broodvorm:
Mik alle ingrediënten in een ovenschotel of broodvorm en bak op 180 graden in 30 minuten gaar.
Het zou niet snel in me op komen om iets Jamaicaans te maken, tot ik een foto van deze prachtig gouden pasteitjes zag in mijn huidige lievelingskookboek Vegan Eats World van Terry Hope Romero. Pasteitjes met zelfgemaakt deeg zijn echter altijd best een klus (met bladerdeeg heb je ze zo op tafel staan), dus was het er nooit van gekomen om ze te maken. Enter cooking challenge!
Maar wow, wat is dit deeg makkelijk! Ik denk dat ik nog nooit zulk makkelijk pasteitjes/taartdeeg heb gehad. Er ging dan ook flink wat margarine in. Maar door alles in de keukenmachine te mikken hoefde ik daarna alleen nog even te kneden en het deeg 2 uur te laten rusten in de koelkast.
De vulling stond ook zo op tafel, omdat ik de seitan nog had liggen in de vriezer. Na het ondooien kon deze zo in de keukenmachine en de pan in met wat ui, kruiden en een pakje bloemkoolrijst. Die bloemkool diende ter vervanging van de aardappel die oorspronkelijk in het recept zat, en dat was een goede keuze - niet alleen groente-wise, maar ook omdat de pasteitjes nu al aan de droge kant waren.
Ik vormde de pasteitjes samen met een vriend en we waren een goed geolied team - hij rolde de deeglapjes uit en ik vulde ze en werkte ze af. We deden een halve batch in de oven zodat we konden eten terwijl de tweede batch in de oven stond.
Naast de pasteitjes serveerde ik trouwens Jamaïcaanse pompoensoep. Geen foto van helaas, maar het was een mega simpel recept: ui, knoflook, pepertjes, gember, een flespompoen, bouillon, kokosmelk en wat kerrie.
Na Jamaica ben ik weer helemaal fan van kerrie 😍
PS: Het recept vind je trouwens online - yay! Je kunt de seitan overigens prima vervangen door een pakje vega gehakt, wel zo makkelijk.
Banh Mi is hét perfecte gerecht, als je het mij vraagt. Je legt een afbakbroodje in de oven, belegt die zo je wilt - als er maar pittige mayo, zoetzuur en verse koriander bijdoet, et voilà: je serveert in een handomdraai een broodje waarvan iedereen gaat watertanden.
Door de scrambled tofu is dit het perfecte brunch recept, zeker als je op een regenachtige zondag lekker in je pyjama wilt rondhangen. Het recept komt uit Vegan Eats World van Terry Hope Romero, maar eigenlijk kun je het zo zelf maken. Doe wat limoensap en kerriepoeder door je tofu en je zit qua smaak precies goed. Voor je zoetzuur neem je een pot atjar waar je steranijs in laat trekken (liefst al een dag van te voren).
De prachtige foto hieronder komt uit het boek. Het recept voor deze Banh Mi vind je op de Post Punk Kitchen van Terry's BFF Isa Moskowitz. Zij heeft zelf trouwens ook een heerlijk Banh Mi recept in haar Superfun times vegan holidays kookboek - eigenlijk praktisch hetzelfde als dit recept, maar dan met gegrilde aubergine, courgette in portobollo - bestreken met 5 spice olie. Ook zalig!
Wellington is hét Britse kerstgerecht bij uitstek, dat mijn huisgenoot besloot om op een vrijdagavond te maken. Het werd een laaange vrijdagavond, maar het was het wel waard!
Onze Wellington had een vulling van wortels en ui, met een laagje pompoen-appel-rozemarijn pesto erin. Geserveerd met een peterselie-roomsaus was het echt genieten, we zouden dit beide zeker met kerst op tafel zetten.
Het recept komt uit het kookboek Dosia Bakt Vegan van Dosia Brewer, maar je vindt het ook onderaan op deze pagina.
Voor Libanon twijfelde ik over spannende kibbeh gerechten of iets nieuws. Kibbeh heb ik namelijk al 2 keer eerder gemaakt (al maak ik het volgens mijn Libanese fietsenmaker niet traditioneel genoeg). Voor deze challenge probeer ik zoveel mogelijk nieuwe gerechten te maken, dus kibbeh was out. Toen kwam ik een recept tegen voor moussaka stoofpot, in Vegan Eats World van Terry Hope Romero (hoe kan het ook anders), en ik was meteen om.
Ik ben namelijk dol op moussaka, maar het kost altijd wel even wat tijd om te maken. De oplossing kwam in de vorm van deze moussaka stoofpot. Eigenlijk doe je gewoon alle ingrediënten in de pan, laat het een tijdje sudderen, et voilà.
Je roostert 2 aubergines in kleine blokjes een half uur in de oven. Dan rooster je wat komijn- en korianderzaadjes in een droge pan (al zou ik die laatst denk ik weglaten de volgende keer, ze deden me te veel aan enchiladas denken), bak je wat ui en knoflook mee, en maak er met de aubergine, 2 blikken tomatenblokjes en een lading versgekookte kikkererwten een heuze stoofpot van. Uiteraard gaat er nog een snuf kaneel doorheen, en vast wat andere ingrediënten die ik hier ben vergeten.
Ik serveerde de stoofpot met repen pitabrood. En helaas... geen foto gemaakt. Er komt vast wel een herhaling.
Overigens gaf het wegkrabben van Libanon op de wereldkaart weinig voldoening, want het is zo'n piepklein landje dat je niet eens verschil ziet. Op naar Syrië.
Als ik het woord "linzensoep" hoor, sla ik eigenlijk liever de bladzijde om. Zo komt het dat ik het boek Vegan Eats World al bijna 10 jaar heb liggen, en deze simpele soep nog nooit had gemaakt. Daar had ik meteen spijt van toen ik hem proefde!
De soep is super simpel te maken met low budget ingrediënten, maar enorm smaakvol door de komijn en venkelzaad. Als je de linzen al gekookt hebt, staat de soep binnen een half uurtje op tafel. Yum!
Ik heb er helaas geen foto van gemaakt, maar wel goed nieuws: het recept vind je hier.
Gnocchi is zo'n typisch fancy gerecht wat eigenlijk doodsimpel is, want je koopt gewoon een pakje gnocchi uit de winkel en gooit er wat saus bij. Deze gnocchi is extra geüpgrade: ze worden geroosterde. En dat blijkt echt heerlijk! (Vooral voor iemand die eigenlijk geen aardappel lust, zoals ik) Het recept kwam, zoals vaker, uit het geweldige kookboek Vegan Eats World van Terry Hope Romero.
De saus die hierbij geserveerd wordt heet putanesca, wat wat stof heeft doen opwaaien. Het betekent namelijk: op de wijze van de hoeren. Wat er hoerig aan is, geen idee, maar hier in huis werd de saus gewoon omgedoopt tot hoerensaus. Hoe het ook zij, het is een mega makkelijke maar desalniettemin enorm smakelijke saus van geroosterde tomaten met kappertjes, balsamico en dat soort heerlijk Italiaanse smaken.
Ik heb er helaas geen foto van gemaakt, maar het recept vind je gelukkig wel online.
Ik hou zoveel van de ethiopische keuken, dat ik ermee zou trouwen als het kon. Helaas heb ik hier in Groningen nog geen Ethiopisch restaurant kunnen ontdekken - toen ik nog in Utrecht woonde was ik daar wel regelmatig te vinden.
Het mooie van de Ethiopische keuken is dat ze veel plantaardig eten. Het schijnt iets met de orthodoxe religie en de vastentijd te maken te hebben. Daar heb ik dan weer geen injeera van gegeten, maar kom maar door met dat eten!
Het stond al 2 jaar op mijn wensenlijstje om zelf eens de keuken in te duiken, maar ik voorzag dat het enorm lang zou duren en bergen afwas zou veroorzaken. Daar bleek ik volkomen gelijk in te hebben, al was het maar omdat ik eerst zelf de berbere kruidenmix maakte, vervolgens de berbere infused olie liet inkoken, en daarna nog 3 verschillende stoofpotjes en injeera's maakte. Maar het was het méér dan waard - girl, wat was dit smullen.
Nu vraag je je vast af, what the heck zijn injeera's. Nou, dat zijn dus een soort hartige pannenkoekjes, die je gebruikt als "bestek". Ik heb hier een onflatteuze foto, want het was al donker.
Vervolgens maakte ik dus 3 stoofpotjes.
Een boerenkoolstoofpotje met tomaat, een linzenstoofpotje - ook met tomaat :-) en een pittige kikkererwtenscramble.
Ik vind het jammer dat ik Ethiopië al weggescratcht heb! Maar het goede nieuws is dat de Eritreese keuken er erg op schijnt te lijken. :-)
Dit recept maakte ik als onderdeel van een online kookworkshop. Meestal maak je in kookworkshops vet ingewikkelde dingen die je zelf toch nooit meer maakt, maar dit was een uitzondering. De dumplings waren heel makkelijk! Alleen, zoals altijd met hand-held foods, kostte het wel wat tijd om ze in elkaar te zetten.
Voor de dumpling vellen moet je even naar de toko, daar vind je in de vriezer gyoza vellen. Die hoef je alleen maar te laten ontdooien en dan zet je de dumplings vrij makkelijk in elkaar.
Hieronder de vulling die we tijdens de workshop gebruikten, maar je kunt elk soort vulling gebruiken waar je zin in hebt, of wat je over hebt van eerdere maaltijden.
Voor de groenten:
voor de dipsaus:
Snij de groenten fijn, heel fijn, en meng in een kom met alle overige ingrediënten. Verhit de olie in een wok en wok de groenten een paar minuten.
Breng een grote pan water aan de kook. Neem steeds 1 dumplingvel, doe hier ongeveer een eetlepel groentemengsel op, maak de randjes nat met wat koud water en knijp de dumplings dicht (bv met een zigzag-beweging). Ga zo door tot alle groente op is. Kook de dumplings per 10 in de pan - doe ze er allemaal tegelijkertijd in, zodat je weet dat ze tegelijkertijd klaar zijn na enkele minuten.
Maak ondertussen de dipsaus. Serveer de dumplings warm.
Bisteeyah is een hartige taart van filodeeg. Met andere woorden: dit is een recept waarvoor je geduld moet hebben. Ik maakte hem dan ook op een zondag, en genoot er daarna nog 3 werkdagen van. De vulling is van kleingesneden bloemkool, kikkererwten en zijden tofu. De taart wordt bestuift met poedersuiker, waardoor het extra feestelijk is!
Dit is nou echt zo'n gerecht waarna ik dacht, hè, jammer dat ik Marokko nu al gehad heb, het is zoooo lekker.
Het recept komt uit Vegan Eats World van Terry Hope Romero, maar als je die niet hebt heb je geluk, want hij staat ook op haar website.
